Een hommelkoningin brengt de winter door in een holletje in de grond. Daar zit ze beschut, tot het smeltwater haar schuilplaats binnenstroomt. Kan ze dan nog aan zuurstof komen? Canadese biologen vonden een aanwijzing op een onverwachte plek: in het water rond de hommel.
Het begon met een ongelukje in het laboratorium. Er was water terechtgekomen bij een paar hommelkoninginnen in winterrust. Toen de onderzoekers de dieren uit het water haalden, bleken ze nog te leven. In een vervolgproef ontdekten ze dat koninginnen van deze Noord-Amerikaanse hommelsoort wel een week onder water konden overleven.
Hielden de hommels al die tijd hun adem in? Om dat uit te zoeken, maten de biologen hoeveel zuurstof er in het water zat. Terwijl de koninginnen onder water lagen, nam de hoeveelheid opgeloste zuurstof af. Tegelijk gaven de hommels koolstofdioxide af. Samen wijzen die metingen erop dat de dieren onder water zuurstof opnamen.
De winterrust helpt daarbij. Een vliegende hommel heeft voortdurend energie nodig om haar vleugels te bewegen. Bij een koningin in winterrust werken de cellen veel langzamer. Ze heeft daardoor maar weinig zuurstof nodig. De biologen ontdekten nog iets: onder water konden haar cellen ook tijdelijk energie vrijmaken zonder zuurstof. Zo kan de koningin het uithouden tot haar holletje weer droogvalt.