Een orgaan is een deel van een organisme dat een specifieke taak uitvoert, zoals het hart dat bloed rondpompt.

Een orgaanstelsel is een groep organen die samenwerken aan één functie, zoals het bloedvatenstelsel.

Het hart en de bloedvaten vormen samen het bloedvatenstelsel.

Het bloedvatenstelsel vervoert bloed met zuurstof en voedingsstoffen door het lichaam.

Het ademhalingsstelsel zorgt voor opname van zuurstof en afgifte van koolstofdioxide.

Het verteringsstelsel maakt voedsel klein zodat voedingsstoffen in het bloed kunnen worden opgenomen.

Het zenuwstelsel regelt alle reacties van je lichaam en verwerkt prikkels uit de omgeving.

Het beenderstelsel geeft stevigheid, bescherming en maakt beweging mogelijk.

Het spierstelsel zorgt samen met botten voor beweging van het lichaam.

Een torso is een model van het lichaam waarop je organen kunt zien en bestuderen.

Veel zoogdieren hebben vergelijkbare organen als mensen, zoals hart, longen en lever.

Het hart ligt in de borstholte, iets links van het midden, achter het borstbeen.

In de buikholte liggen onder andere de maag, darmen, lever en nieren.

De huid beschermt het lichaam tegen uitdroging, vuil en ziekteverwekkers.

Organen werken samen om levensprocessen goed te laten verlopen, zoals ademhalen en verteren.

Het hart pompt voortdurend bloed rond en voorziet zo alle cellen van zuurstof en voeding.

De longen nemen zuurstof op en geven koolstofdioxide af aan de lucht.

Alle organen binnen het stelsel hebben een gezamenlijke functie en zijn van elkaar afhankelijk.

Als een orgaan uitvalt, raakt het hele orgaanstelsel verstoord, wat ziekte kan veroorzaken.

Organen zorgen samen voor alle levensfuncties die nodig zijn om te overleven.

Het wortelstelsel bestaat uit alle wortels van een plant samen en zorgt voor opname van water en stevigheid.

Wortels nemen water en mineralen op, verankeren de plant in de grond en slaan reservestoffen op.

Wortelharen zijn kleine uitsteeksels aan de uiteinden van wortels waarmee planten water en mineralen opnemen.

De hoofdwortel is de dikke centrale wortel, de zijwortels vertakken zich daarvan af.

Ze gebruiken deze stoffen later als energiebron, bijvoorbeeld om in de lente snel te groeien.

De bovengrondse delen sterven af, maar de wortel blijft leven en groeit in de lente opnieuw uit.

De stengel transporteert water, mineralen en voedingsstoffen en geeft stevigheid aan de plant.

Door een stengel met een witte bloem in gekleurd water te zetten; de bloem verkleurt door het opstijgende water.

Houtachtige planten hebben stevige stengels met hout, kruidachtige planten blijven alleen stevig met voldoende water.

Een blad bestaat uit een bladsteel, een bladschijf en nerven die stevigheid en transport mogelijk maken.

Nerven vervoeren water en voedingsstoffen en geven het blad stevigheid.

Bladmoes is het zachte weefsel tussen de nerven waar fotosynthese plaatsvindt.

Een vaatbundel is een groepje vaten in de stengel die water, mineralen en glucose vervoeren.

Het vervoert water en mineralen van de wortels naar boven en glucose van de bladeren naar andere delen.

Fotosynthese gebeurt in alle groene delen, vooral in de bladeren.

Hun stammen bevatten veel hout, wat zorgt voor stevigheid en transport over lange afstanden.

Een orgaan is een deel met een eigen functie, zoals wortel, stengel of blad.

Water in de cellen zorgt voor druk tegen de celwand, waardoor de plant stevig blijft.

De cellen verliezen hun stevigheid en de plant gaat slap hangen.

Ze dienen als energievoorraad voor groei en herstel van de plant.

Een weefsel is een groep cellen met dezelfde vorm en functie die samenwerken, zoals spierweefsel.

Alle organismen bestaan uit cellen, de kleinste bouwstenen van het leven.

Tussencelstof is het materiaal tussen cellen dat stevigheid of soepelheid aan het weefsel geeft.

Botweefsel bestaat uit botcellen met harde kalkachtige tussencelstof die het bot sterk maakt.

Zenuwweefsel bestaat uit cellen die signalen doorgeven zodat organen en spieren kunnen reageren.

Spierweefsel bestaat uit langgerekte cellen die kunnen samentrekken en zo beweging veroorzaken.

Het cambium is een laag cellen in de stam van bomen die nieuw hout vormt en jaarringen maakt.

Jaarringen zijn de lagen hout die een boom elk jaar vormt; één lichte en één donkere laag samen vormen één jaarring.

Opperhuidweefsel is de buitenste laag cellen die de plant beschermt tegen uitdroging en beschadiging.

Huidmondjes zijn kleine openingen in bladeren waarmee planten gassen uitwisselen en water verdampen.

Daar verdampt minder water, zodat de plant niet te veel vocht verliest.

Als huidmondjes sluiten, verdampt er minder water en wordt uitdroging voorkomen.

Hersenvloeistof is de vloeibare tussencelstof tussen zenuwcellen in de hersenen.

Uitlopers helpen cellen om signalen te ontvangen of door te geven aan andere cellen.

Lentehout heeft grotere lichte cellen, zomerhout kleinere donkere cellen; samen vormen ze een jaarring.

Door het aantal jaarringen in de stam te tellen kun je zien hoe oud de boom is geworden.

Tussencelstof zorgt voor stevigheid, elasticiteit of bescherming van het weefsel.

Organen bestaan uit verschillende weefsels die samen hun functies kunnen uitvoeren.

Dierlijk weefsel bevat vaak meer tussencelstof, terwijl plantaardig weefsel celwanden heeft voor stevigheid.

Weefsels maken samenwerking tussen cellen mogelijk zodat organen goed kunnen functioneren.

Een cel is het kleinste levende bouwsteentje van een organisme en voert alle levensprocessen uit.

Het cytoplasma is een dikke vloeistof in de cel die stoffen bevat en waarin de celorganellen drijven.

Het celmembraan is een dun vlies dat de cel omsluit en bepaalt welke stoffen in en uit de cel gaan.

De celkern bestuurt de activiteiten van de cel en bevat het erfelijk materiaal, het DNA.

Het kernmembraan is een dun vlies om de celkern dat de uitwisseling van stoffen regelt.

Celorganellen zijn onderdelen binnen de cel die elk een eigen functie hebben, zoals energieproductie of opslag.

Plantaardige cellen hebben een celwand, vacuole en plastiden; dierlijke cellen niet.

De celwand geeft de plantencel stevigheid en bescherming tegen beschadiging.

De vacuole is een met vocht gevulde ruimte in de plantencel die stoffen opslaat en stevigheid geeft.

Plastiden zijn korrels in plantencellen met functies zoals fotosynthese, kleur en opslag van zetmeel.

Bladgroenkorrels voeren fotosynthese uit en maken glucose met behulp van zonlicht.

Kleurstofkorrels geven bloemen en vruchten hun kleur om insecten of dieren aan te trekken.

Zetmeelkorrels slaan energierijke stoffen zoals glucose op in delen van de plant.

Het cytoplasma houdt alle celonderdelen op hun plaats en zorgt dat reacties kunnen verlopen.

Dierlijke cellen moeten flexibel zijn; daarom hebben ze alleen een celmembraan voor bescherming.

Cellen werken samen in weefsels, organen en orgaanstelsels om levensfuncties uit te voeren.

De vorm van een cel hangt af van de functie, bijvoorbeeld lang bij spiercellen of rond bij vetcellen.

Het celmembraan regelt het transport van stoffen in en uit de cel via kleine openingen en eiwitten.

Celwand, vacuole en plastiden komen alleen voor in plantaardige cellen.

De belangrijkste delen zijn celwand, celmembraan, cytoplasma, vacuole, plastiden en celkern.

De celkern regelt alles wat er in de cel gebeurt en bevat het erfelijk materiaal (DNA).

Chromosomen zijn dunne draden van DNA in de celkern waarop alle erfelijke informatie ligt opgeslagen.

DNA is het molecuul dat de bouwinstructies bevat voor alle eigenschappen van een organisme.

Een gen is een stukje DNA met de informatie voor één eigenschap, bijvoorbeeld oogkleur of bloedgroep.

Chromosomen bestaan uit DNA dat opgerold is rond eiwitten zodat het compact in de kern past.

Een menselijke lichaamscel bevat 46 chromosomen, verdeeld in 23 paren.

Erfelijke eigenschappen worden doorgegeven van ouders aan kinderen via het DNA.

Je erft de helft van je DNA van je vader en de helft van je moeder bij de bevruchting.

DNA is opgebouwd uit twee strengen die samen een spiraal vormen, vergelijkbaar met een wenteltrap.

Basen zijn de bouwstenen van DNA die in paren voorkomen: A met T en C met G.

De volgorde van de basen bepaalt de genetische code en dus welke eiwitten de cel maakt.

Bij celdeling wordt het DNA gekopieerd zodat elke nieuwe cel dezelfde erfelijke informatie krijgt.

DNA bestaat uit twee strengen die om elkaar heen gedraaid zijn, waardoor het op een wenteltrap lijkt.

Een genmutatie is een kleine verandering in het DNA die soms een andere eigenschap veroorzaakt.

Een lichaamscel is een gewone cel in je lichaam, zoals een huidcel of spiercel, met 46 chromosomen.

Een geslachtscel is een eicel of zaadcel met 23 chromosomen, de helft van het normale aantal.

Alle cellen hebben hetzelfde DNA, maar alleen de genen die nodig zijn voor de functie van de cel staan 'aan'.

DNA is te dun om te zien, maar tijdens celdeling worden chromosomen zichtbaar onder de microscoop.

Naast DNA spelen voeding, licht, temperatuur en opvoeding een rol bij hoe eigenschappen zich ontwikkelen.

Genen zijn stukjes DNA en DNA zit op chromosomen in de celkern; samen vormen ze het erfelijk materiaal.

Celdeling is het proces waarbij uit één moedercel twee nieuwe dochtercellen ontstaan die hetzelfde DNA bevatten.

Cellen delen zich om te groeien, beschadigd weefsel te herstellen en oude cellen te vervangen.

Voor de celdeling wordt het DNA in de celkern gekopieerd zodat elke nieuwe cel dezelfde erfelijke informatie heeft.

De oorspronkelijke cel wordt de moedercel genoemd; die deelt zich in twee dochtercellen.

Dochtercellen zijn de twee nieuwe cellen die ontstaan na de celdeling en dezelfde erfelijke informatie bevatten als de moedercel.

Plasmagroei is de toename van cytoplasma in de dochtercellen waardoor ze groter worden na de celdeling.

De celcyclus is het proces van celdeling, groei en opnieuw delen; het herhaalt zich steeds opnieuw.

Specialisatie is wanneer een cel zich ontwikkelt tot een cel met een specifieke functie, zoals een spiercel of huidcel.

Deze cellen voeren alleen hun functie uit en maken geen nieuwe cellen meer, zoals zenuwcellen.

Stamcellen zijn ongespecialiseerde cellen die zich onbeperkt kunnen delen en nieuwe celtypen kunnen vormen.

Stamcellen in het beenmerg kunnen zich ontwikkelen tot bloedcellen, botcellen of vetcellen.

Embryonale stamcellen komen uit een embryo en kunnen uitgroeien tot elk type cel in het lichaam.

In de huid ontstaan voortdurend nieuwe cellen die de oude, dode huidcellen aan de buitenkant vervangen.

De buitenste huidlaag bestaat uit dode cellen die loslaten en vervangen worden door nieuwe cellen van onderaf.

Dan groeit het organisme, omdat het totale aantal cellen toeneemt.

Bij verwondingen zorgen celdeling en stamcellen voor nieuwe cellen om beschadigd weefsel te vervangen.

In het lichaam ontstaan elke seconde ongeveer een miljoen nieuwe cellen.

Chromosomen zorgen ervoor dat het DNA gelijk wordt verdeeld over de twee dochtercellen.

Na de celdeling zijn er twee dochtercellen die elk zelfstandig kunnen functioneren en groeien.

Door celdeling kunnen organismen groter worden en zich blijven ontwikkelen.