In een practicum volgen leerlingen hoe een bacterie een menselijk eiwit kan maken. De gekozen menselijke cellen maken van het gewenste gen veel RNA, terwijl andere celtypen met hetzelfde erfelijke materiaal, dus hetzelfde , dit gen nauwelijks aflezen. Dat verschil komt door . Tijdens dient één streng van het gen als voorbeeld voor RNA. Het RNA dat de boodschap voor het eiwit naar een ribosoom brengt, heet . In deze keten komt voor op de plekken waar in de coderende DNA-streng thymine staat. Onderzoekers gebruiken het rijpe mRNA als voorbeeld om een DNA-kopie te maken. Zo’n DNA-kopie uit RNA heet .

De onderzoekers koppelen die kopie aan een , een klein ringvormig DNA-molecuul uit een bacterie, en brengen het samengestelde molecuul vervolgens in bacteriën. Een bacterie die daardoor een menselijk gen draagt, heet . Voor een bacterie zich deelt, maakt ze kopieën van haar DNA. Bij die bepaalt de vaste welke vrije bouwsteen tegenover elke base van de oude streng wordt geplaatst. Het enzym koppelt de bouwstenen aan de groeiende DNA-streng. In een bacterie waarin het ingevoegde gen actief is, ontstaat RNA met de code voor het eiwit. Bij leest het de boodschap af in groepjes van drie basen. Elk groepje heet een , en tRNA brengt het bijpassende naar de plek waar de eiwitketen groeit.

Een tweede bacteriekweek levert een eiwit dat korter is dan verwacht. Een blijvende verandering in het DNA heet een en kan verklaren waarom de eiwitketen eerder ophoudt. Door maken de leerlingen eerst genoeg kopieën van het te onderzoeken DNA-fragment. Vervolgens bepalen ze de volgorde van de basen door het fragment te . Ze vinden op één plek een vervanging van één basenpaar, een . Daardoor is op het mRNA midden in de af te lezen reeks een ontstaan. Zo wordt zichtbaar hoe een kleine verandering in het DNA een groot verschil kan maken voor de lengte van een eiwit.