Een plant legt overdag energie uit licht vast in organische stoffen. In de bladgroenkorrels vangt het pigment licht op. Bij gebruikt de plant die energie om uit water en de enkelvoudige suiker te maken. Daarbij komt vrij. De plant koppelt in het blad een deel van de gevormde suikermoleculen aan elkaar tot voor tijdelijke opslag. De plant kan de suikers ook gebruiken als grondstof voor de opbouw van andere organische stoffen, zoals vetten en eiwitten. Die opbouw heet .

Ook in het donker gebruikt de plant glucose als . Bij breekt een cel glucose af met behulp van zuurstof. Het grootste deel van de aerobe afbraak vindt plaats in de , waar de cel met de beschikbare energie ATP vormt uit ADP en fosfaat. Bij de omzetting van ATP in ADP en fosfaat komt energie beschikbaar voor , bijvoorbeeld om ionen tegen hun concentratieverschil in te verplaatsen. Bij die stofwisseling versnellen de chemische reacties. De stof waarop zo’n eiwit inwerkt, heet het . Die stof bindt aan het van het eiwit. Als de ruimtelijke vorm van die plaats door verhitting verandert, kan de stof minder goed binden en daalt de .

In een proef meet een leerling hoeveel zuurstof een waterplant aan het water afgeeft. Als de plant bij meer licht en verder gelijke omstandigheden sneller glucose vormt, is de hoeveelheid de beperkende factor. Als meer licht geen effect meer heeft en de fotosynthese vertraagt bij afkoeling, is de van belang. Een deel van de gevormde zuurstof verbruikt de plant al bij verbranding, waarbij een deel van de energie vrijkomt als . In het kan de leerling het zuurstofverbruik apart meten, want in het donker produceert de plant geen zuurstof door fotosynthese. Bij gelijk zuurstofverbruik in licht en donker moet de leerling dat gemeten verbruik bij de netto zuurstofafgifte om de totale zuurstofproductie te schatten.