Alle levende bestaan uit één of meer cellen en vertonen levensverschijnselen, zoals groei, voortplanting en . Binnen een organisme werken verschillende organisatieniveaus samen: cellen vormen , die samen organen en orgaanstelsels vormen. In veel weefsels bevindt zich tussen de cellen , die bijvoorbeeld voor stevigheid en elasticiteit zorgt. De bouw van cellen en weefsels hangt nauw samen met hun functie. In de celkern liggen , die bestaan uit DNA en erfelijke informatie bevatten.

In het cytoplasma bevinden zich verschillende organellen met specifieke functies. produceren eiwitten, die via het ruw endoplasmatisch reticulum naar het kunnen worden vervoerd om verder te worden bewerkt. Sommige eiwitten verlaten de cel via , terwijl stoffen via endocytose juist worden opgenomen. In komt bij de afbraak van glucose energie vrij, waarmee ATP wordt gevormd. Plantaardige cellen bevatten daarnaast bladgroenkorrels waarin fotosynthese plaatsvindt. Hun zorgt voor stevigheid en voorkomt dat de cel door een teveel aan water gemakkelijk barst.

Het celmembraan bestaat uit een dubbele laag met membraaneiwitten die het transport van stoffen regelen. Bij verplaatsen stoffen zich netto van een hoge naar een lage concentratie, terwijl de verplaatsing van water door een semipermeabel membraan is. In een omgeving neemt een cel door osmose water op, terwijl een hypertone omgeving juist water aan de cel onttrekt. Bij plantencellen zorgt de druk van de celinhoud tegen de celwand voor . Als een plantencel veel water verliest, kan optreden. Transport met het concentratieverval mee kost geen energie en heet . Om biologische processen te onderzoeken, formuleren wetenschappers een onderzoeksvraag en soms een , die met een experiment kan worden getoetst. Daarbij vergelijken ze een experimenteergroep met een , waarbij de onderzochte factor ontbreekt. Een goed onderzoek moet zowel valide als zijn, zodat de resultaten daadwerkelijk antwoord geven op de onderzoeksvraag en bij herhaling vergelijkbare resultaten opleveren.