Voor biologie volgt Mees de energie van een maisveld tot aan zijn lunch. In de voedselketen behoren de maisplanten tot de , want ze bouwen zelf organische stoffen op uit anorganische stoffen. In de bladeren gebruiken ze bij lichtenergie om koolstofdioxide en water om te zetten in een suiker. Die enkelvoudige suiker heet en kan als brandstof of als grondstof dienen. Bij maken de planten uit die grondstof en andere bouwstenen bijvoorbeeld grotere koolhydraten. In een maiskorrel is een koolhydraat dat als reserve dient en uit lange ketens van glucose-eenheden bestaat. Zowel in plantencellen als in dierlijke cellen kan glucose met zuurstof worden afgebroken bij . Met een deel van de energie die daarbij beschikbaar komt, maken de cellen , dat energie kan overdragen aan celprocessen.

Mees is omdat hij voor zijn organische stoffen afhankelijk is van andere organismen. Als hij mais eet, wordt het zetmeel bij de door enzymen in kleinere moleculen afgebroken. De opname van de ontstane glucose door de darmwand in het bloed heet . Als daardoor zijn bloedglucose stijgt, geeft zijn alvleesklier meer af. Dat hormoon stimuleert onder meer de lever om glucose op te slaan als . Tussen maaltijden stimuleert de lever juist om deze voorraad af te breken en glucose aan het bloed af te geven. Deze bijsturing laat zien hoe een organisme de samenstelling van het bloed binnen grenzen houdt. Voor een voorraad op langere termijn kan Mees vet opslaan in , het type vetcellen dat grote vetdruppels als energiereserve bevat.

Mees vergelijkt zijn lunch met een maaltijd waarvoor de energie uit mais eerst via een kip gaat. Wanneer een kip mais eet en een mens de kip eet, vormen die drie schakels een . Bij iedere stap wordt maar een deel van de energie vastgelegd in nieuwe , de massa aan organisch materiaal van de organismen in de volgende schakel. Dode plantenresten worden afgebroken door , waaronder veel bacteriën en schimmels. Buiten het veld vergelijkt Mees deze energiestroom met de verbranding van , zoals aardgas en steenkool. Door de extra koolstofdioxide die daarbij in de atmosfeer komt, houdt de aarde bij dezelfde temperatuur aanvankelijk netto meer energie vast, zodat er sprake is van een . De van de aarde geeft het verschil weer tussen de energie die de aarde opneemt en de energie die ze afgeeft.