Twee leerlingen vergelijken voor een biologieles een lunch met volkorenbrood, hummus en yoghurt met een lunch van witbrood en yoghurt. Ze kijken welke voedingsstoffen het lichaam kan opnemen en welke delen van het voedsel in de darm achterblijven. Kauwen verdeelt het brood in kleinere stukjes en is een voorbeeld van . Doordat het totale van de stukjes groter wordt, komen meer delen van het voedsel in contact met speeksel. Het enzym begint daar de afbraak van zetmeel. Plantaardige worden door de eigen enzymen van de mens niet afgebroken. Ze dragen wel bij aan de , de spierbeweging die de voedselbrij verplaatst en mengt.

In de maag raakt de voedselbrij gemengd met maagsap en daalt de . Daardoor verliest het speekselenzym geleidelijk zijn werking. Zoutzuur helpt het inactieve pepsinogeen om te zetten in , dat in dit zure milieu eiwitketens splitst. De laat telkens een portie brij door naar het eerste deel van de dunne darm. Waterstofcarbonaat uit het neutraliseert daar een deel van het maagzuur. Uit de galblaas komt bij de voedselbrij, waardoor grote vetdruppels in kleine druppels uiteenvallen. Door het grotere totale oppervlak kan op meer plekken tegelijk vetmoleculen splitsen. Verderop splitst de maltose die bij de afbraak van zetmeel is ontstaan in twee glucosemoleculen.

De opname van stoffen via de darmwand in het bloed of de lymfe heet . Op de plooien van de dunne darm zitten uitstulpingen met bloedvaatjes en een lymfevaatje, de , die het opnameoppervlak vergroten. Opgenomen glucose en aminozuren komen vooral in het terecht. De brengt dit bloed uit de darm naar de , waar een deel van de glucose als kan worden opgeslagen. Veel opnieuw gevormde triglyceriden gaan als deeltjes eerst de kleine van de darmvlokken in. De dikke darm neemt een deel van het resterende uit de voedselresten op. Darmbacteriën kunnen een deel van de achtergebleven vezels afbreken. Ook bij gelijke energie-inhoud per portie kunnen deze lunches dus verschillende hoeveelheden vezels aan de dikke darm leveren.