Een bloem zorgt voor de voortplanting van een plant door het vormen van zaden.

Een bloem bestaat uit kelkbladeren, kroonbladeren, meeldraden en een stamper.

Kelkbladeren beschermen de bloemknop tegen kou, uitdroging en beschadiging.

Kroonbladeren zijn vaak opvallend gekleurd en lokken insecten voor bestuiving.

De meeldraad is het mannelijk voortplantingsorgaan van een bloem en maakt stuifmeel.

Stuifmeel bestaat uit kleine korrels met mannelijke geslachtscellen van een plant.

Een meeldraad bestaat uit een helmdraad en een helmknop.

In de helmknop zitten helmhokjes waarin stuifmeelkorrels worden gevormd.

De stamper is het vrouwelijk voortplantingsorgaan van een bloem en vormt zaadbeginsels.

Een stamper bestaat uit een stempel, een stijl en een vruchtbeginsel.

De stempel vangt stuifmeel op bij bestuiving.

De stijl verbindt de stempel met het vruchtbeginsel en geleidt de stuifmeelbuis.

In het vruchtbeginsel zitten één of meer zaadbeginsels met eicellen.

Een tweeslachtige bloem heeft zowel meeldraden als een stamper.

Een eenslachtige bloem heeft óf alleen meeldraden óf alleen een stamper.

Bij eenhuizige planten zitten mannelijke en vrouwelijke bloemen aan dezelfde plant; bij tweehuizige aan aparte planten.

Opvallende kleuren en geuren trekken insecten aan voor bestuiving.

Na de bevruchting verdorren kelk- en kroonbladeren en groeit het vruchtbeginsel uit tot vrucht.

Bloemen zorgen voor de voortplanting van planten en vormen voedsel voor insecten en dieren.

Bestuiving is het overbrengen van stuifmeel van de meeldraden naar de stempel van een bloem.

Bestuiving is nodig zodat de eicellen in de zaadbeginsels bevrucht kunnen worden.

Zelfbestuiving is bestuiving waarbij het stuifmeel op de stempel van dezelfde bloem terechtkomt.

Kruisbestuiving is bestuiving waarbij stuifmeel van de ene plant op de stempel van een andere plant terechtkomt.

Bestuiving kan door de wind of door insecten plaatsvinden.

Insectenbloemen zijn groot, opvallend en vaak geurend, met kleverig stuifmeel.

Windbloemen zijn klein, hebben onopvallende kleuren en veel licht stuifmeel.

Omdat de kans klein is dat het stuifmeel de juiste bloem bereikt, maken ze extra veel stuifmeel.

Een insect strijkt stuifmeel af op de stempel van de volgende bloem die het bezoekt.

Na de bestuiving groeit een stuifmeelbuis van de stempel naar het vruchtbeginsel.

In een stuifmeelkorrel zit de mannelijke geslachtscel van de plant.

De stempel vangt stuifmeel op en laat het kiemen om een stuifmeelbuis te vormen.

De stempel is kleverig om stuifmeelkorrels goed vast te houden bij bestuiving.

Bestuiving vindt meestal plaats als de bloemen open zijn en de meeldraden rijp stuifmeel bevatten.

Een windbestuivende plant gebruikt de wind om stuifmeel te verspreiden.

Een insectenbestuivende plant gebruikt insecten om stuifmeel over te brengen naar een andere bloem.

Kruisbestuiving zorgt voor meer variatie in erfelijke eigenschappen bij nakomelingen.

Bestuiving is het overbrengen van stuifmeel; bevruchting is het samensmelten van geslachtscellen.

De bloem bereidt zich voor op bevruchting doordat een stuifmeelbuis naar het vruchtbeginsel groeit.

Dieren zoals bijen, vlinders en vogels dragen stuifmeel van bloem tot bloem en bevorderen zo de voortplanting.

Bevruchting is het samensmelten van een mannelijke en een vrouwelijke geslachtscel in een bloem.

Bevruchting vindt plaats in het zaadbeginsel binnen het vruchtbeginsel van de stamper.

Na bestuiving groeit uit het stuifmeel een stuifmeelbuis door de stijl naar het vruchtbeginsel.

Een stuifmeelbuis is een buis die ontstaat uit een stuifmeelkorrel en groeit naar een eicel in het zaadbeginsel.

In de stuifmeelbuis zitten de mannelijke geslachtscellen die naar de eicel toe bewegen.

Tijdens de bevruchting versmelt de kern van de mannelijke geslachtscel met de kern van de eicel.

Na de bevruchting ontstaat een zygote die uitgroeit tot een kiem in het zaad.

Een zygote is de bevruchte eicel waaruit een nieuw plantje kan groeien.

Het zaad bestaat uit de kiem, het reservevoedsel en het zaadhuidje.

Het vruchtbeginsel groeit uit tot een vrucht die de zaden bevat.

De kroon- en kelkbladeren verdrogen en vallen meestal af.

De vrucht beschermt de zaden en helpt bij de verspreiding ervan.

Een zaad bestaat uit de kiem, de zaadlobben en de zaadhuid.

De kiem is het jonge plantje dat zich uit de zygote ontwikkelt.

De zaadlobben bevatten reservevoedsel dat de kiem gebruikt bij het ontkiemen.

De zaadhuid is het beschermende vliesje om het zaad heen.

De navel is het litteken waar het zaad aan de vrucht vastzat.

Het poortje is een klein gaatje in de zaadhuid waar water naar binnen kan dringen bij het ontkiemen.

Bestuiving is het overbrengen van stuifmeel; bevruchting is het samensmelten van de geslachtscellen.

Na de bevruchting verdorren de bloemdelen en blijft de vrucht met zaden over.

Een vrucht is het rijpe vruchtbeginsel dat de zaden van een plant bevat.

De vrucht beschermt de zaden en helpt bij de verspreiding ervan.

Een vrucht ontstaat uit het vruchtbeginsel na de bevruchting.

Een vrucht bevat een of meer zaden die uit de zaadbeginsels zijn ontstaan.

Een zaad is het deel van de plant waaruit een nieuw plantje kan groeien.

Een zaad bestaat uit de kiem, reservevoedsel en een zaadhuid.

Reservevoedsel voedt de kiem bij het ontkiemen totdat de jonge plant zelf voedsel kan maken.

Een droge vrucht heeft een harde wand, zoals een peul of dopvrucht.

Een sappige vrucht heeft een zachte, eetbare vruchtwand, zoals een appel of bes.

Zaadverspreiding is het verspreiden van zaden om nieuwe planten te laten groeien op andere plekken.

Zaadverspreiding voorkomt dat planten te dicht op elkaar groeien en vergroot hun overlevingskans.

Zaden kunnen worden verspreid door de wind, door dieren, door water of door de plant zelf.

Windverspreiding is wanneer zaden met pluis of vleugels door de wind worden meegenomen.

Dierlijke verspreiding gebeurt als dieren zaden eten of meenemen in hun vacht.

Bij waterverbreiding drijven vruchten of zaden weg met het water, zoals bij de kokosnoot.

Bij zelfverspreiding schieten vruchten hun zaden zelf weg, zoals bij de springbalsemien.

Na verspreiding droogt de vrucht vaak uit en sterft de plant of het vruchtdeel af.

De vrucht bevat de zaden; het zaad kan uitgroeien tot een nieuwe plant.

De bouw van de vrucht en de omgeving bepalen hoe zaden worden verspreid.

Zaden kunnen zo ver van de moederplant terechtkomen en nieuwe leefgebieden bereiken.

Ontkiemen is het begin van de groei van een nieuw plantje uit een zaad.

Voor ontkieming zijn water, zuurstof en een geschikte temperatuur nodig.

Het zaad zwelt op, de zaadhuid barst open en de kiem begint te groeien.

De wortel komt als eerste naar buiten om water op te nemen en de plant vast te zetten.

Na de wortel groeit de stengel omhoog naar het licht.

De wortel neemt water en voedingsstoffen op en verankert het jonge plantje in de grond.

De stengel zorgt voor stevigheid en transporteert water en voedingsstoffen naar de bladeren.

De zaadlobben leveren reservevoedsel totdat het plantje zelf aan fotosynthese kan doen.

Groeien is het groter en zwaarder worden van een plant door celdeling en celgroei.

Celdeling is het proces waarbij één cel zich splitst in twee nieuwe cellen.

Celgroei is het groter worden van een nieuwe cel na de deling.

Groei vindt vooral plaats aan de toppen van wortels en stengels, waar delingsweefsel zit.

Delingsweefsel bestaat uit cellen die zich voortdurend kunnen delen om groei mogelijk te maken.

Lengtegroei is het langer worden van een plant door celdeling aan de toppen van wortels en stengels.

Diktegroei is het breder worden van stengels en wortels, vooral bij houtachtige planten.

Fotosynthese is het proces waarbij planten in bladeren glucose maken uit water, koolstofdioxide en zonlicht.

Licht is nodig voor fotosynthese zodat de plant energie kan maken om te groeien.

Het plantje wordt bleek en langwerpig omdat het op zoek gaat naar licht.

Wortels groeien naar beneden door de zwaartekracht, stengels groeien omhoog naar het licht.

Een jonge plant met wortels, stengel en bladeren die zelfstandig verder kan groeien.

Ongeslachtelijke voortplanting is voortplanting waarbij geen bevruchting plaatsvindt en nakomelingen genetisch identiek zijn aan de ouderplant.

Bij geslachtelijke voortplanting versmelten geslachtscellen, bij ongeslachtelijke niet.

Er ontstaat een nieuwe plant die dezelfde erfelijke eigenschappen heeft als de ouderplant.

Voorbeelden zijn stekken, bollen, knollen, wortelstokken en uitlopers.

Stekken is het laten uitgroeien van een afgesneden deel van een plant tot een nieuwe plant.

Een bol is een ondergrondse opslagplaats met dikke bladeren die voedingsstoffen bevatten voor een nieuwe plant.

Een knol is een verdikte stengel of wortel die reservevoedsel bevat voor nieuwe groei.

Een wortelstok is een ondergrondse stengel die horizontaal groeit en waaruit nieuwe planten ontstaan.

Een uitloper is een bovengrondse stengel die nieuwe planten vormt op bepaalde plaatsen.

Het gaat snel en de nakomelingen hebben dezelfde gunstige eigenschappen als de ouderplant.

Er is geen erfelijke variatie, waardoor planten kwetsbaar zijn voor ziekten of veranderingen in de omgeving.

Klonen is het kunstmatig maken van genetisch identieke planten door ongeslachtelijke voortplanting.

Weefselkweek is het kweken van nieuwe planten uit een paar cellen van een moederplant onder steriele omstandigheden.

Er kunnen snel veel gezonde en identieke planten worden geproduceerd.

Er is weinig genetische variatie, wat de planten gevoelig maakt voor ziektes.

Natuurlijke ongeslachtelijke voortplanting gebeurt zonder menselijk ingrijpen, bijvoorbeeld via bollen of wortelstokken.

Kunstmatige ongeslachtelijke voortplanting gebeurt door mensen, bijvoorbeeld door stekken of weefselkweek.

Bij natuurlijke voortplanting gaat het vanzelf, bij kunstmatige helpt de mens mee om nieuwe planten te maken.

Kwekers gebruiken deze methode om planten met gunstige eigenschappen snel en betrouwbaar te vermeerderen.

Klonen zorgt voor uniforme planten met dezelfde kwaliteit en opbrengst.